Kenker

Zo heet de stad die ik heb gebouwd met het spel SimCity 3000. Het doel van dat spel is om zo goed mogelijk een vrij grote kaart vol te pletten met allerlei woon- en werkzones en andere gebouwen en ook om je bewoners tevreden te houden. De burgemeester heet I.B. Pantsless (een van de vele alter ego’s van the Red Guy uit Cow & Chicken, al had ik achteraf gezien beter kunnen kiezen voor Mayor Hiney) en de stad aan de monding van de rivier de…nou ja, Dinges groeit gestaag. Soms gebeurt er een ramp, zoals een tornado, een aardbeving, brand of buitenaardse wezens die het vooral op politiebureaus en luchtverkeerstorens hebben gemunt. Maar goed, het gaat niet om het spel, maar om hoe je het speelt.

Zo ging ik zaterdag op kraamvisite bij Will en Mijke, en hun lieve baby’tje dat de naam Kayleigh Francis draagt. Onderweg zat ik op de fiets toen ik een wit voorwerp langs me zag zoeven. Ik dacht dat het aan mijn ogen lag, maar een paar seconden later vloog er nog zo’n ongexefdentificeerd object langs me heen. Het petste op straat uit elkaar, waardoor de deels doorzichtige en deels gele inhoud zichtbaar werd. U raadt het al: het was een ei. Een aantal seconden daarna haalde een busje me in (zeer waarschijnlijk eigendom van de eierbekogelaars) en wilde me van de weg drukken, maar snel sloeg ik een zijstraat in, dus dat spel is in ieder geval tot het juiste einde gebracht, en wel zonder kleerscheuren of vlekken.

De dag daarvoor was ik samen met Tom naar Amsterdam getogen voor de opnames van Dit Was Het Nieuws. Raoul had journaliste Rosalie van Bremen uitgenodigd. Wat een mooie vrouw. Wat een domme vragen stelde ze. Wat zette ze zichzelf voor (sch)aap door te gaan mekkeren over haar huwelijk dat niet goed liep. Wat zette ik mezelf voor schut door na de show heel verlegen en praktisch onhoorbaar tegen Jan-Jaap te zeggen dat ik het leuk vond. Wat was het gezellig in de binnenstad van Amsterdam die nacht. Wat was het irritant dat het nachtnet niet goed liep, waardoor we pas rond een uur of zeven/half acht onze bedden konden opzoeken. Wat was het spel goed gespeeld door de gasten.

Gisteren verwisselde ik per ongeluk tafel 8 en tafel 10 met elkaar, wat me duur heeft komen te staan. Ik mocht geen hapjes meer wegbrengen en ik moest de afwas doen in de spoelkeuken achter. Ik had er een raar gevoel over. Toen Idriss (stiekem vind ik haar een lekker ding) vroeg of ik blij was met m’n promotie antwoordde ik met: x93Nou, ik denk dat dit wel eens mijn laatste dag zou kunnen worden.x94 Toen ik even voor half elf naar boven werd geroepen, voelde ik de bui al hangen. Mijn vermoedens waren juist. Ik had niet genoeg ervaring voor op het terras en het verwisselen van de tafels was de doodsteek voor mij geweest. Na twee weken, zes keer werken en slechts vier keer op het terras staan is het exit Mirxf3. Tijdens de uitleg voelde ik tranen opwellen, want ik wilde erg graag voor mezelf bewijzen dat ik wxe9l ergens kan slagen, zeker bij zo’n populaire en goed lopende zaak, maar gelukkig wist ik me te vermannen en dronk zelfs nog een biertje of twee met een aantal gezellige nieuwe collega’s (zonder terraservaring) die ik vast nog wel eens tegenkom. Na Pinkpop dit weekend (zoals Bassie zou zeggen: Joepiejee!) ga ik het proberen bij Merz. Zo blijf ik meespelen voor een plaats als terrasbediende/barman.

Dit weekend is ook mijn mailadres gekraakt door spamrobots uit China. Er zijn de afgelopen dagen een aantal spams rondgestuurd naar mijn hele adressenlijst, bestaande uit, o, een mannetje of, zeg, honderdvijftig. Na het versturen van die mail is mijn adreslijst gewist. Na even stevig gevloekt en gekenkerd te hebben, is er eigenlijk maar xe9xe9n oplossing mogelijk: veranderen van e-mailadres. Voor de klootzakkerige Chinezen met hun kutspams is het spel uit. Kort gezegd: Er lopen rare snuiters rond op deze planeet die je het leven moeilijk maken, maar gelukkig lopen er ook veel mooie, lieve, intelligente en grappige meisjes rond, waarvan ik de eer heb een aantal te kennen. Daar gaat het om, en dat is een gedachte om te koesteren. Het spel gaat door.

En we gaan nog niet naar huis

Of nee, we zijn alweer terug. Ik heb mijn bedenkingen bij Jan Smeets (en toch ook weer niet) , want gisteren, toen ik nog eventjes Pinkpop op tv zat te kijken, was hij zo vol van zichzelf dat hij familie van Mart zou kunnen zijn. Zo, dat is er alvast uit. Sorry, maar ik kan slecht tegen mensen die zichzelf te vaak het einde vinden en zich voorovergebukt ongeneerd veren in hun reet laten steken.

Wat Jan Smeets wxe9l goed doet, is het organiseren van Pinkpop. Een rood bandje om mijn pols geeft aan dat ik er dit jaar gewerkt heb als vrijwilliger, samen met Guido en Oscar. En het was gaaf!!! En geweldig!! En prachtig! En gezellig! Superlatief, hoerajuich, hemelinprijs, etcetera. Mede dankzij het rode bandje dat trouw aan mijn pols bleef vastzitten, als… nou ja, als een touwtje om een rollade. Sommige mensen die een kaartje hadden gekocht hadden minder geluk. Sommigen van hen kwamen op zaterdagochtend slash -middag naar de infobalie op camping B.

Vuilniszakken uitdelen, volle vuilniszakken aannemen en er buttons voor uitdelen, nogal veel telefoons opladen en mensen doorverwijzen. En daarnaast een heleboel mensen (ongeveer de helft) waarvan het polsbandje het had begeven. Sommigen van hen waren hem zelfs kwijt. En tegen hun moest ik dus zeggen dat ze zonder polsbandje het terrein niet meer opkwamen. En dat was echt een kwelling om te doen. Sorry, helaas, einde festival. Ik denk dat zo’n 90 procent van de mensen die naar ons toe kwamen hun polsbandje bewaard hadden, maar ik als fervent festivalbezoeker vond het ontzettend rottig voor de andere tien procent dat ze maar xe9xe9n dagje festival hebben kunnen meemaken omdat dat dingetje om je pols, dat normaal gesproken tegen elke moshpit, elke modderpoel en elke wilde overnachting bestand moet zijn, gewoon goedkope rommel is. Ook daarom mijn bedenkingen bij Jan Smeets.

Later bleek dat als je een dijk van een programma wil neerzetten, je op andere dingen moet bezuinigen en omdat er alsnog heel veel mensen uiteindelijk wel in slaagden het festivalterrein op te komen (ik heb er zelf nog een redelijk aantal voorbij zien, euhm, bewegen, zeg maar). De muziek was waanzinnig en de sfeer uitermate goed, al heb je altijd wel een aantal eikels die het zonodig lastig moeten maken voor anderen die lol willen beleven, zoals mensen die lomp zijn, voordringen of (vast uit verveling en/of zucht naar nog meer alcohol) vuurtjes van plastic vuilniszakken stichtten op het festivalterrein. Zelf laat ik er mijn doen en laten niet meer door beheersen, en wat daar nog wel eens tegen wil helpen is een fikse dosis links laten liggen.

Voor de rest waren er veel vriendelijke mensen, mensen die in waren voor een praatje, mensen die in waren voor een dansje, mensen die je even de ruimte gaven als je jezelf met een trits volle bekertjes in je klauwen door het drukke gewoel bij de dranktentjes moest worstelen en geweldige optredens van The Hives (wat een persoonlijkheden!), Flogging Molly (wat een volksfeest!), Justice (wat een dansfeest!), Queens of the Stone Age (wat een goede band!), Cavalera Conspiracy (wat een metaal!), en mijn persoonlijke hoogtepunten: Foo Fighters (of, zoals de grap van Gui en Os ging: ‘foefaaiers’), waarbij het op sommige momenten krimpen was geblazen voor mijn huid, oftewel: kippenvel van top tot teen. Rage Against the Machine was indrukwekkend, zeker toen zanger Zach de la Rocha het publiek indringend toesprak tijdens een van hun nummers. Metallica vond ik toch een van de gaafste optredens die ik heb mogen bijwonen. Het vuurwerk, de brol in de keel bij het intro van One en natuurlijk de plaats in het voorste vak maakten het voor mij onvergetelijk. Wat dat betreft dan toch bedankt, Jan Smeets! Met je lelijke… brillenkoord! Hopelijk heb ik nog ruimte over in m’n budget om een reisje naar Lowlands Paradise te boeken.

Dichten in alle Vrijheid

Gisteren ging ik voor sigaretten naar de Vrijheid (die uit de titel) en ik nam er ook meteen een biertje bij. Ook vroeg ik de barvrouw wier naam ik weet naar een pen. En voor ik het wist vloeide er allemaal zooi uit die ik nog nooit van mijn leven op een toetsenbord had gezien. Het was inkt. Oei, wat een flauwe grap was dat. Grap? Tss, het was er niet eens een. Maar goed, hier zijn dus de resultaten van de combinatie avond plus pen plus viltje plus bier plus sigaretten plus Koen. En het werd nog een erg gezellige avond… En als je Jelle tegenkomt, zeg dan maar dat hij nog een biertje van me tegoed heeft. En nog iets: Voor veel x93gedichtenx94 kon ik geen titel verzinnen, want ik ben niet echt een dichter of zo. Als een van jullie een leuke weet, geef maar een gil. Okay, let’s cut the crap.

***
Vanwaar al dat zeuren en zagen
aan mijn stoelpoten?
Waarom sleutel je aan het schroefje
dat los zit in mijn hoofd?
Als je dan toch nutteloos bezig wilt zijn,
raak dan iedere dag verdoofd.

Wil je mijn muur slechten?
Sta dan eerst maar eens vroeger op.
Rond een uur of zeven.

Dat is al te laat,
want je plaats naast mij
is dan al vergeven.
Het zij je vergeven
als je huilt.

***
Examenbal

Voel de vrijheid van de hand
van de jongen
die je net niet teder genoeg
rusteloos in je rug duwt
in de richting van
wat een feest zou moeten zijn.

Ze zijn dan ook snel weer weg.
Het behoort allemaal tot plan A.
Een laatste drankje bij hem dan maar,
want zijn broers en zusje en pa en ma
zijn nog lang niet thuis.

Hij rekt zich uit, krabt in zijn kruis
en slaat een gapende arm om jou heen.
Z’n andere hand beroert rusteloos
jouw bloedeigen been
en gapend beslis je in een opwelling
dat hij nooit in de buurt zal komen
van je slipje.

***
Zweet jezelf kapot
op slechte bonsbonsbonsbonsmuziek.
Iedereen loopt veel te breed genomen
in dezelfde rare tuniek
die veel te strak gespannen staat
over zwoegende vetrollen, buikjes en konten.
Sommigen mensen verliezen
ook werkelijk op alle fronten.
Lopen, rennen, vliegen, strekken,
opwarmen en weer stretchen.
Teveel om te verzinnen.
Ik denk dat ik ook maar eens ga beginnen.

***
Als je dan toch
jazz vervangt door Madonna
is de maat meer dan vol.
Als je dan toch
onder het pissen gaat praten
zeik je zo een half uur vol.

Als je dan toch
van de weeromstuit
van Madonna pissig wordt,
denk dan iets als:
x93Voor dit gezeik
en alle pissigdoenerij erbij
is het leven toch veel te kort.x94

Als je dan toch
nog pissig wordt
van iemands ongewenste nabijheid,
blijf dan kalm en rustig, beheers je,
en gun iedereen de vrijheid
om de gedachte niet te kunnen lezen
dat je eigenlijk een bepaalde persoon
in z’n kruis zou willen nagelen.

Als je dan toch Madonna
had willen zien hangen,
nepgenageld aan een kruis
had je er eerder op de wereldtournee
nee ja nee ja toch dan maar niet
veel sneller bij moeten zijn
Allemaal nieuwe, hippe, chique
zakken en pakken,
maar nog steeds dezelfde
gore, stinkende wijn,
genageld met satijnen lapjes
aan een door en door vermolmd kruis.
Ook de dvd komt helaas uit
voor op de buis bij u thuis.

***
(Persoonlijk vond ik die laatste erg slecht, maar ze staan hier dan ook in chronologische volgorde. Ik neem dan ook aan dat de drank hierbij een grotere rol gin, euhm, ging spelen. Zie ook het volgende bierviltschrijfsel)

***
Er is bier, er is bier.
En er is… nou ja,
zeg maar gerust
als je wilt
je kan het
je kan het
ja kan het?
…nog veel meer bier.
Een oude kennis zonder naam,
kijk nou toch eens even hier!
Je komt binnenstrompelen op het moment
dat ik op de plaats rust probeer te houden.
Gedachtenloos pluk je
nog wat etensrestjes uit je snor.
Voor de zoveelste keer bestel je er nog een
en begin je met je gemor
Voor de zoveelste keer hoor ik je gezeik aan
over het wel en het wenen thuis
Het enige dat ik eigenlijk wil
is de veel te lange weg naar huis.

Ik zat lui en moe op de bank en hoorde een ouderwets vliegtuig bars ronkend laag overvliegen, toen luttele seconden daarna de telefoon ging. Het was mijn moeder die vroeg of alles wel goed ging. Ik antwoordde dat ik een beetje moe was en nam een trekje van mijn Gauloise Blonde. Libertxe9 Toujours staat op het pakje onder de naam afgedrukt. Eeuwige Vrijheid, en dat door middel van roken? Een dikke tegenstelling, dat is het. De zon scheen fel, ik sprak nog een paar woordjes en legde de hoorn weer op de haak van het telefoontoestel dat zo uit de jaren zestig leek te komen, compleet met draaischijf in plaats van druktoetsen of laat staan stemherkenning.

Het was tijd geworden om te gaan voetballen. Na een goede twee uur waren zowel mijn beste maat Tom als ik behoorlijk uitgeput. Eeuwige Vrijheid met als resultaat een conditie van niks. Wel hadden we een aantal fraaie treffers gemaakt, met of zonder doelman. Op de dag daarvoor, een vrijdag, was ik in de stad per toeval Gxe9 tegen gekomen, die me zei dat men mij wilde spreken bij Mirxf3. De rest is bekend, want die staat in het stukje hieronder. Zondag zou mijn eerste werkdag worden, maar zaterdagavond was er een feestje bij Kev, leadgitarist bij the Dudes of Hazzard. De avond was zwoel.

Het liep tegen vijven toen Guido en ik slingerend huiswaarts reden, al slingerde ik significant meer dan Guido. Wat wil dat zeggen, siginificant? Niks, eigenlijk. Er waren geen wetenschappers bij om het te staven. Om half elf moest ik opstaan en ik huiverde bij de gedachte dat ik mijn eerste werkdag zou moeten beginnen met een nog halfdronken hoofd.

Toen ik wakker werd, vielen me twee dingen op. Exe9n: ik had mijn contactlenzen nog in. Twee: de gevreesde kater bleef uit. Ik haalde meteen mijn lenzen uit mijn ogen, douchte, ontbeet, dronk gulzig van een blikje cola, rookte een sigaretje, deed met succes mijn lenzen weer in en merkte dat ik er klaar voor was. En zo verliep mijn eerste werkdag zeer naar behoren, omdat in feite alles gewoon van een leien dakje ging. Maar het echte werk, bestellingen opnemen en alles wat daarbij hoort, begon gisteren pas. En het was ontzettend leuk om te doen. Weliswaar maakte ik nog een boel fouten, maar ze zijn niet onoverkomelijk, dus is het in feite een kwestie van de volgende keer beter en de daaropvolgende keer nagenoeg perfect.

Over de Liefde En Alles Wat Daarbij Hoort hou ik mijn mond, want ik weet het niet meer. Afstand bewaren is het veiligst, en dat is op dit moment de juiste keuze. Dat is het zo’n beetje. Ik denk dat het zo ongeveer tijd is om te gaan douchen. Wat denken jullie? Volgende keer weer een verhaal vol onzin? Ik denk zelf van wel, want alles gaat z’n gangetje op dit moment en dus valt er niet veel te vertellen (of te lezen, het ligt er maar aan hoe je het bekijkt). Laat maar lekker loom waaien.

VAN HIER NAAR DAAR EN HET HEEN-EN-WEER

Woensdag 7 mei 2008

S. belde, maar voor mijn part kon ze een zonnesteek oplopen of zoiets. Ze had me uitgenodigd om naar the Boulevard Of Dance te komen (een begrip in Dordrecht op Koninginnedag). Toen ik in de rij stond, belde ik haar met de vraag waar ze zich precies bevond. Op de Boulevard of Dance was het antwoord. Tja, dan schiet je er natuurlijk nog geen fuck mee op. Bovendien kon ik haar niet erg gemakkelijk verstaan, dus ik stapte uit de rij en liep een paar straatjes verder om nog eens goed te luisteren naar haar exact whereabouts, om het zo maar eens te zeggen. Ze begon te spreken in het juiste eind van haar mobiele telefoon (anders schiet je natuurlijk nog minder fucks op), maar aan haar kant hoorde ik totaal geen achtergrondgeluid. Ik vroeg waarom en als antwoord gaf ze; ‘Kom nou maar gewoon!’ Gelukkig heb ik nu veel sneller door als iemand me aan het lijntje houdt, dus ik knipte het door en hing resoluut op. Wat een teef.

Zoals gezegd kies ik vaak voor de verkeerde vrouwen, maar dat was niet het geval toen ik donderdag naar Duitsland op vakantie ging met mijn moeder en mijn zusje. Ik was er aan toe om even buiten onze landsgrenzen te vertoeven, en waarom niet bij onze oosterburen? Het landschap is er prachtig en de mensen zijn er gemoedelijk. Althans, de mensen van wie we de bovenverdieping mochten huren in het gehucht Reckershausen wel. De rest was vrij chagrijnig, ondanks het prachtige weer, Nou ja, zelf weten, denk ik dan altijd maar. Ineens ging mijn telefoon. Ze liet hem xe9xe9n keer overgaan, zoals ze altijd doet, zodat ik haar kan terugbellen. Val toch dood, kreng.

Het vakantiehuisje waar we bleven had een persoonlijke geschiedenis voor ons driexebn, omdat we er zo’n twintig jaar geleden voor het laatst waren geweest. Een voor een kwamen de herinneringen boven. Het kitcherig, maar knus ingerichte huisje, het zicht uit het slaapkamerraam op akkers en bossen, de markante geur in de gang beneden en niet te vergeten de militaire vliegbasis Hahn. Heinz, de verhuurder van de bovenverdieping, zei dat het tegenwoordig een luchthaven was. Puur uit nieuwsgierigheid gingen we met z’n allen naar de plaats waar we vroeger opstijgende en landende straaljagers stonden te bekijken, soms met zoveel ontzag dat je bijna vergat adem te halen. M’n telefoon ging, maar ik liet het apparaat voor wat het was. Het gerinkel stopte na nog niet eens een seconde. Een gigantisch toestel, aangedreven door vier motoren met propellors, kwam laag over onze hoofden heen zeilen.

Mijn broer moest spelen op het Bevrijdingfestival in Rotterdam. Vervuld van trots en plaatsvervangende zenuwen ging ik er heen om te zien dat Rob, Vincent, Robert, Gxe9deon en zangeres Evelyn (kortom de meesterlijke band Footfalls) een van hun beste optredens neerzette die ik had gezien. Een paar uur wilde ik een vriend van me aanspreken, maar ineens zag ik dat die in gezelschap ging van degene die ik juist nu wel als allerlaatste wilde tegenkomen. Ik negeerde door haar toedoen het hele gezelschap en stapte ergens anders in. Na het optreden was het tijd om nog meer bier te drinken bij Rob en Murixebl in Hilligersberg. Ook haar zoon Ben en haar hond Rikje waren aanwezig. En zo kwam alles toch nog goed, zo niet beter. Ik groei niet meer uit mijn schoenen, zoals toen in Duitsland, maar groeien doe ik nog altijd, inwendige hectiek of niet.

VAN VOOR NAAR ACHTER EN GEDRAAI EN GESCHUIF

Vrijdag 9 mei 2008

Ik ben echt de grootste rasidioot die er in de wijde omtrek van de melkweg. Zo schold ik eergisteren nog schriftelijk iemand uit met ‘teef’ en de zin ‘val toch dood, kreng’, terwijl ik vandaag een behoorlijk valabele uitleg kreeg waarom het ongegrond was. En grootdeels buiten haar om (dat schriftelijk uitschelden en zo) En ja, die uitleg kreeg zojuist nog ik van haarzelf. Het telefoongesprek vond aan haar kant van de lijn namelijk plaats in de luwte van het lawaai, en wel aan de zijkant van het podium. Zeg nou zelf, dat is toch een mogelijkheid om serieus rekening mee te houden?

Ze is er niet eens boos om, zei ze. Ik begrijp er geen hol van. Ik was compleet uitgeluld. En terecht, of niet dan? Ik bedoel, als mij dat zou gebeuren zou het stoom uit mijn oren exploderen, al weet ik niet precies hoeveel stoom. Ik weet waarover ik het he..Jaja, Koen, dat weten we nou wel. Bla bla bla, in het verleden vaker gebeurd dan en dan, genaaid zus en zo, yadda yadda yadda, fuck off. Wat ik hoop is dat dit geen spelletje is (maar ik ben steeds vaker geneigd te denken van niet) en dat ze het meent. Ook als ze toch boos is. Eerlijk is eerlijk.

Wat ik ook hoop is dat aankomende zondag mijn eerste werkdag goed zal verlopen. Geld kun je, zoals de legendarische uitspraak van mijn moeder gaat, niet uit je been snijden. Het wordt een baan in de horecasector, om precies te zijn in de terrasbediening van tapascafxe9 Mirxf3 aan het Scheffersplein te Dordrecht (Komt allen!! Drankjes en hapjes in overvloed!! Zij het wel tegen betaling!!). Zo komt er tenminste beleg op de plank. Brood heb ik al, want de duiven, meeuwen en eendjes hier zijn een stel lafaards. Bovendien schijnt de zon fel.

Terrasbediening? Dat woord lijkt wel uit te drukken dat je met een simpele druk op de knop het terras van voor naar achter kunt schuiven en om kunt draaien (al die tafels en stoeltjes die naar beneden kletteren, wat een gezicht), maar dat geheel terzijde. Ik raaskal zo af en toe iets geks, deels vanwege het hopelijk teweegbrengen van schuddende buiken en lachende gezichten en deels vanwege de mijn kreeftrode huid die ik de afgelopen dagen heb aangemeten gekregen van dhr. Zon. Ik ben nog steeds confuus. Niet boos? Dat kan toch niet? En meisjes x96 met meerderen tegelijk, nota bene x96 die me aantrekkelijk vinden? Jezus, bestaat er een god of zo?

Nadelen zitten er ook aan, maar ze wegen niet op tegen de voordelen, zeker als de blik vooruit is gericht en kalm, relativerend en positief blijft. Alles lijkt terug bij het oude, zonder dat er echt ingrijpende toestanden zijn gebeurd. Kunnen jullie het een beetje volgen? Vast wel. Maar goed, had ik overigens al verteld van die Hagenees die zijn sleutels kwijt was en iemand anders (een stdsgenoot van rond de vijftig jaar oud met een hond) er luidkeels van beschuldigde?

Nou, hij wilde dus bij de agenten ter plaatse aangifte van diefstal doen, toen bleek dat hij ze nog maar pas had bevestigd aan zijn spiksplinternieuwe keychord (Engels voor sleutelketting). Hij had die aan het eind van de middag gratis gekregen bij de aanschaf van een even zo nieuwe klopboor bij de Gamma. Enfin (ik verzin ook maar wat, hoor), zegt die man tegen die agent, zegt-ie, hij zegt dus tegen hem hij zeg: ‘Ik vin echt hxe8, Ik vin dat echt waar zo’n ontzettende klootviool hxe8, die Koen. Wat een choleravlindxe2h.’
‘Maar groeien doet hij nog altijd, inwendige hectiek of niet,’ zei de agent, die plots daaropvolgend werd aangevallen en een fatale beet in de nek kreeg door de rottweiler van de 51-jarige verdachte.

Bleck zei dat hij het een slecht idee vond om nog meer bier te gaan halen toen Bas opstond en bier ging halen. Hij was alweer snel terug, want er was alweer veel volk uit cafxe9/dancing Springbok verdwenen. Wat een kutwoord, ‘dancing’. Bijna net zo belachelijk als ‘stoephoer’, ‘springbok’ of ‘knol’. Ja, knol, dat is een raar woord. Zeg dat maar eens zes keer achter elkaar. Zes bier in xe9xe9n rondje en mij stond er nog eentje te wachten. Ik probeerde mijn drinktempo te verlagen. Bleck zat met lange tanden te drinken, Bas was in een geanimeerd gesprek met een meisje geraakt (ik vond haar niet aantrekkelijk), Jack liet zijn bier staan, omdat hij diep in contemplaties verzonken was en dan had je nog Olivier en Wanda, die ook hun bier lieten staan.

Dat was het logische gevolg van het feit dat ze zodanig in elkaar op aan het gaan waren dat het wel leek alsof ze niet meer bestonden. En dat zou weer het logische gevolg kunnen zijn van de manier waarop ze de wereld rond hen heen vergaten. De wereld vergat hen en zij negeerden de wereld. Je zag het aan hun ogen, die al genietend gesloten bleven. Een ander logisch gevolg was dat ik mijmerend over vergane momenten van diepe liefde voor een mooi meisje een drupje speeksel niet kon binnenhouden, dat naar mijn kin gleed, en toen ik opkeek, zag ik dat er een drupje speeksel onder het innig verliefde stelletje op de tafel pletste. Ach ja, dacht ik bij mezelf, als je het woord ‘betweter’ op z’n Amerikaans zegt, dan krijg je iemand die zijn blaas ‘s nachts niet helemaal (liever gezegd helemaal niet) in bedwang kan houden.

Thans stond Bleck op van zijn barkruk en zwierde naar de wc. Ik had mijn bier alweer op en liep zonder iets te zeggen naar het andere eind van de bar, waar ik vijf in plaats van zes bier bestelde, omdat Bleck anders op een later tijdstip naar de wc zou sprinten in plaats van zwieren. De conversatie tussen mij en de barman was niet bepaald eentje om over naar huis te schrijven. Zou dat wel zo zijn, dan krijg je iets in de trant van: ‘Mama, hoe is het met je? Heb je nog altijd zo’n plezier van het feit dat de graffiti op mijn vroegere slaapkamer is vervangen door een niet geheel vlekkeloos, maar wel perfect aangebrachte laag gebroken witte verf die perfect is omdat jij het niet erg vindt dat de verf niet perfect is aangebracht en hoe ontroerend dat kan zijn als je dat zegt? Nou, nu zit ik me te vervelen in een stompzinnige tent met een stompzinnige naam door bij een nog stompzinnigere barman het zoveelste absoluut stompzinnige biertje te bestellen. Kusjes van je zoon, Schaap. Euh, Koen bedoel ik.

Ineens zei Jack: ‘Wat?’, nadat ik het vijftal gevulde glazen op de stompzinnige tafel had neergekwakt en tegen Bas zei dat de tijd de tering kon krijgen. Bleck zat aan tafeltje verderop (een laag tafeltje met stoelen in plaats van barkrukken) met grote gebaren te praten met een wel zo vreselijk mooi meisje dat je er terstond een hartaanval van zou kunnen krijgen (wat niet bepaad handig is).
‘Ik zei tegen Bas dat de hond van de buren dood is, Jack!’
‘Had je daar iets mee, dan?’
Bas zat ondertussen z’n beurt af te wachten om er een speld tussen te krijgen, want het meisje met wie hij eerst geanimeerd zat te praten, zat nu met een ander geanimeerd te praten.
‘Nee, nee, zomaar. Het was wel een erg mooie hond, een grote, trotse Labrador.’
Jack knikte, nam moedeloos een slok uit zijn glas en Bas vroeg: ‘Weet jij hoe laat het is?’

Na een blik op mijn telefoon gaf ik hem de juiste tijd door (behalve de seconden, maar wat kunnen die seconden me nou schelen? Donder toch een roteind op met je seconden) en op een of andere manier had ik er gruwelijk de pest in gekregen. Ik besloot mijn bier op te drinken, pleurde mijn glas op tafel, zette hem recht, zette hem nogmaal recht, kreeg de hik, pakte mijn jas, pakte de goeie jas, verliet het pand, zeek er tegen aan, sloeg de deur half uit zijn sponning, sloeg een gozer die iets aan me wilde vragen (je zag het aan zijn ogen) halfdood, flikkerde hem aan de overkant van de straat in het water, gooide er nog een paar fietsen bij, schopte iets verder een oude man in elkaar (zomaar), hees hem op mijn rug, liet hem zo’n twintig meter verderop weer vallen, hees hem nogmaals op mijn rug, legde hem neer voor de deur van een moskee (God mag weten waarom) en kwam uitgeput thuis.

En toen was het tijd om lekker te gaan slapen in mijn warme bedje, nadat ik eerst de kast en de ruimte onder mijn bed had gecheckt op enge monsters en een lampje had ontstoken, want er komen spoken in het donker en ikke durf ook niet te slapen zonder mijn teddybeer (Beer heet ‘ie) die ik bij mijn geboorte heb gekregen (en in de loop der jaren menigmaal heb geprobeerd te wurgen). Alles was veilig. Alles was stil op straat.

Eindelijk kan ik melden (aan wie dan?) dat de plaat van de Dudes Of Hazzard gemixt is. Als nu iedereen het erover eens is dat het eindresultaat bevredigend genoemd mag worden (of zoiets) dan kunnen we meer spelen. Het jammere is dat we niet zijn opgenomen in de programmering van Parkingpop of zelfs de voorselectie van Wantijpop. Met andere woorden: er kan niet op ons gestemd worden. Ik denk dat we simpelweg nog niet genoeg naamsbekendheid hebben, maar hopelijk is na de verschijning van de cd verandering in die situatie gekomen. Bla bla, blablabla.

Vandaag schijnt de zon, maar er overheerst een knagend gevoel. Geen ernstige gedachten (dat is ooit anders geweest) die mijn doen en laten beheersen, doch slechts wat comtemplaties die bepaald negatief noch positef te noemen zijn. Een beetje vlees noch vis. Kort gezegd: ik verveel me stierlijk. Ook al is de stier mijn sterrenbeeld, mijn voorkeur gaat toch uit naar pakweg paarden dan koebeesten (al zijn het toch eigenlijk wel leuke beesten). Hmm, dan zit er maar xe9xe9n ding op. Iets doen. Ik heb nu een paar sollicitaties lopen, maar teruggebeld worden, ho maar. Zo had ik twee weken geleden al bij Mirxf3 gesolliciteerd, omdat ik dacht dat ze wel seizoenswerkers konden gebruiken (wat ook zo bleek te zijn), maar tot nog toe heb ik geen enkel teken vernomen dat erop wijst dat men mij daar nodig heeft. Ik blijf zitten naast de telefoon en ook mijn mobiel staat paraat.

Excuses dus als u/je hier al bent opgehouden met lezen, want het betreft hier verdrijving der verveling en geen voorbedacht stuk (al is dat in mijn geval overigens nooit zo, dus dat schiet geen milimeter op). Nou, vooruit dan. Ik zal een poging doen een gedicht te schrijven, al deed ik dat voor de laatste keer op de middelbare school, toen ik mijn toenmalige vriendin (mijn eerste vriendin ooit) wilde verrassen met een mooi gedicht. Ik vond dat van mij echter te slecht en toen heb ik op het allerlaatste moment (vlak voor plaatsing in de schoolkrant) een Engelstalige songtekst naar onze situatie vertaald, omdat ik vond dat die beter mijn gevoelens voor haar tot uitdrukking zouden brengen. Later kwam ze erachter, en wij beiden lieten tranen op onze kleren, meubels en vloer plengen. Zij vanwege de ontdekking en het lege gevoel van verraad dat ze er van kreeg, en ik omdat het absoluut mijn bedoeling niet was haar te kwetsen en omdat ik ontzettend veel van haar hield. Ik heb altijd zielsveel gehouden van mijn vriendinnen, maar daar gaat het nu niet om, dus dat allemaal terzijde. Vooruit met de geit.

Smeltwater

Zon aan de hemel
valt verderop in het water
jaagt de temperatuur omlaag
glans verdwijnt als sneeuw voor jou alleen

lucht zwanger van voorjaar
losse gedachtenflarden met maar een enkel beeld
jou
jou alleen
wegzinken en verdrinken in plasjes smeltwater
heeft nog nooit zo plezierig gevoeld
maar nu zijn m’n handen desondanks leeg
omdat je achter de horizon bent verdwenen.

Jan Vandevevevevegelaere, een goedgemutste Vlaming die zijn markante achternaam had verkregen doordat alle leden van zijn stamboom onbedoeld op precies de verkeerde momenten begonnen te stotteren, stond op een zaterdagmiddag in zijn aardbeienkwekerij toen hij besloot om ze voortaan in een andere kleur op de markt te brengen. Hij had van zijn vader Xavier, een legende binnen het beroepsveld van het aarbeienkweken, het vak met de paplepel ingegoten gekregen, en wel op een zodanige manier dat het vak er eerder met de paplepel was ingeramd en door de strot was geduwd. Jan had, mede door de daardoor ontstane aversie tegenover zijn vader, alle naslagwerken erop nageslagen (want ze heten niet voor niets zo) om alles te weten te komen over kruisbestuiving, kleurstoffen, bacteriexebn en zelfs gentechnologie. Ook hield hij zijn neef, die een vermaard freelance-journalist was, op de hoogte.

Na jarenlang ploeteren en proberen was het hem nog steeds niet gelukt om een blauwe aardbei te kweken. Een paar maanden geleden had hij weliswaar succesvol de vlierbes met de bosaardbei gekruist, maar het geval was zo miniem uitgevallen dat het bijna ging om een vrucht in poedervorm. Ook had hij slechts luttele weken daarvoor de vrucht geplukt van een plant die niet alleen enorm groot was geworden, maar ook nog eens een waardeloze oogst had. Het resultaat van de kruising tussen de blauwe pruim en de aardbei was een gigantisch, vormloos en paars gedrocht dat niet alleen de pitjes in de schil van de aardbei had gexebrfd, maar ook de grote pit in het midden van de pruim. Wat overbleef aan vruchtvlees was zodanig weinig dat als je langs de grote gele uitstulpsels door de schil heenkeek, je de grote pit in het midden van de wanvrucht al zag.

Gelukkig kwam daar een eind aan toen Jan laat op een zaterdagnamiddag, iets meer dan vijf jaar na het bedenken van zijn plan, zijn vader opbelde om langs te komen voor een wel heel bijzondere prestatie van zijn zoon, al zij hij het zelf. Xavier, die op deze veel te warme dag voor de tijd van het jaar toevallig zojuist butler Jules de opdracht had gegeven om de Jaguar van stal te halen voor een lekker ritje in de stralende lentezon, knikte verbaal instemmend via de telefoon. En zo gebeurde het dat het vier jaar oude zoontje van het echtpaar Ambras, met een ijshoorntje behoedzaam in zijn ene handje geklemd en het andere in de warme en beschermende hand van zijn vader, ademloos toekeek toen een prachtige bolide langzaam langs hem reed, op weg naar de zon, die even verderop tussen de bomen en de heesters in de verlaten weg zonk.

Ik zal hem efkes nun paar fikse slagen tegen z’n jeanettentoet geven, dacht de steenrijke oude boer Vandevevevevegelaere toen hij een ogenblik daarvoor zijn blik in uiterste verbazing had laten rusten op… op… op..op een blauwe aarbei, godnondeju! Hij bedacht zich echter en keek naar zijn zoon, die schijnbaar in de felle flitsen van de fotocamera’s geen keuze kon maken tussen stralend lachen en angstig grimassen. De oude man, die zoveel had gedaan om zijn achterlijke en koppige zoon het vak, waar hij nu zo goed van leefde, bij te brengen, richtte zich op, stak zijn borst vooruit en liep op zijn vrucht af, zijn zwetende zoon en de daar zo trots hangende en prachtig gevormde blauwe aardbei beurtelings indringend in zich opnemend. Hij hief zijn arm op, haalde diep en plechtig adem, pakte zijn zoon vast en zei, zonder zich ook maar in enige mate bewust te zijn van de microfoons, telefoons en recordertjes die bij zijn gezicht werden gehouden: ‘Ha… ha… ha… hadha… ha… ha… dha… had… ha..ha..had iek u al verteld, m’n zoon, dak iek, nu ja, dakuhhhh… da… dak iek eihenlijk zeer fier op u zijt?’ Enkele blikken rustten enkele ogenblikken op blinkende ogen. Ogenschijnlijk onberoerd, maar ondertussen van binnen jubelend en tranen van geluk plengend zei Jan, gortdroog, maar glimlachend: ‘D’n oardbxe8 valt nie ver uut d’n boem, hxe8.’

Er hoeft maar iets verkeerd (of half verkeerd) te gaan of er zijn mensen die het op gebrek aan zelfvertrouwen schuiven. Zo heb ik in een vorig berichtje vermeld dat een sollicitatiegesprek niet helemaal goed ging. Het resultaat laat zich gemakkelijk raden: een afwijzing. Okxe9, dat was dan wel een zelfvertrouwenskwestie, of deels, want de sfeer was in het begin vrij gemoedelijk, maar die sloeg al snel om toen me de vraag werd voorgelegd of ik hobbies heb. Ik antwoordde dat ik graag gitaar speel en drum. Toen ik positief antwoordde op de vraag of ik in een band speel was het gedaan met mijn kansen, zeker toen de frons die de man trok niet meer van zijn gezicht kwam gedurende de rest van het gesprek.

En zo kwamen binnen de kortste keren allerlei mensen aan met zelfhulpboeken, tips en trucs, goedbedoelde adviezen en vele schouderklopjes. Ik weet dat iedereen het goed bedoelt, maar om een of andere reden lijk ik mismoedigheid uit te stralen. Ghierbij wil ik dus even zeggen dat ik echt geen lankmoedig persoon ben of een iets te zwartgallige hypochonder. Ik blaak juist van het zelfvertrouwen, maar ik wil niet arrogant overkomen, da’s alles. Nogmaals, ik weet dat het goed bedoeld is, maar om even met dhr. Hans Teeuwen te spreken: Laat me nou toch es met rust man! Al die bezorgdheid is nergens voor nodig, maar toch erg bedankt voor alle steun. Denk alleen alsjeblieft niet dat ik zielig ben of zo… Dat is alles. Nogmaals erg bedankt voor, tja, alle steun die ik in de loop van mijn leven heb mogen ontvangen van iedereen. Wat een raar bericht is dit, zeg!

Kippenvel is eigenlijk slechts de huid die rechtop gaat staan. Waarom kan het dan af en toe zo’n naargeestig gevoel zijn? Sluimeren er negatieve gedachten? Ligt er iets op de loer? Of is het allemaal angst voor niets? Daarstraks voelde ik ineens zo’n koude stroom lucht in mijn nek en ook brandden er zonder enige bewuste aanleiding tranen die mijn ogen net niet bereikten. Ik heb geen hooikoorts of lente-allergie, maar er hangt iets onverklaarbaars in de lucht. Zo was ik tot voor kort zo fier als een gieter. Op een of andere manier wordt dat gevoel van zelfverzekerdheid ondermijnd door iets wat ik niet kan duiden. Vanochtend werd ik gewekt door de zonnestralen op deze prachtige dag, maar er hing een fikse donderwolk boven mijn hoofd. Ergens heb ik de indruk verlaten te worden of te zullen worden, wat resulteert in een naargeestig gevoel, koude rillingen over de rug, achter de ogen brandende tranen en kippenvel op de arm.

Assertiviteit is eigenlijk slechts de ander een stap voor zijn. Zo ben ik afgewezen voor een baan als projectcoxf6rdinator. Ik schudde met mijn zweterige, kleverige handje de koele hand van degene die de sollicitatie zou afnemen. Mijn eerste stap naar de vergaderkamer was een halsbrekende struikelpartij over de stoel waar ik even daarvoor nog op zat. Even later zat ik in een voorgevormd plastic kuipstoeltje mezelf om de x minuten ophijsend (ik ben nogal… slank) vragen te beantwoorden, zoals: ‘Waar zie je jezelf over vijf jaar?’ en ‘Wat heb je toe te voegen aan dit bedrijf?’ Ik had mezelf redelijk voorbereid, maar al hakkelend en stotterend heb ik me er doorheen geslagen in de hoop een positieve indruk te hebben achtergelaten. Enkele dagen later kreeg ik het bericht dat ik xfcberhaupt nauwelijks een indruk achter had gelaten, al waren mijn voetstappen niet zwaar genoeg om in het dikkige vloerkleed te blijven staan. Ook mijn begeleider bij het CWI zei dat ik wel een assertiviteitstraining of een cursus zelfvertrouwen zou moeten volgen. Ze had de indruk dat ik mezelf schromelijk onderschat. Die indruk heb ik ook, maar mezelf wegcijferen zie ik als een deugd, omdat veel mensen zichzelf en alleen maar zichzelf vooropstellen, wat ik een bij vlagen verwerpelijke instelling vind.

Een buitenbeentje is eigenlijk slechts iemand die nergens bij hoort. Soms heb ik de indruk dat het zo is, maar vaak genoeg moet ik bekennen dat het simpelweg niet zo is. De vraag is wel eens gesteld of depressief aangelegd ben. Het antwoord luidt volmondig ‘Nee’, daar iedereen zich wel eens mistroostig voelt. Het gevoel dat alles langzaam maar zeker uit mijn handen aan het glippen is, is evident, maar uit een dipje komen vereist kalmte. Het huis waarin ik woon wordt verhuurd door een stel asociale klootzakken met een ziedende zucht naar zelfverrijking, ik heb nog steeds geen leuke baan, de liefde en de lust zijn op dit moment even onbereikbaar als ongrijpbaar en onbevattelijk en bovendien loop ik steeds tegen het afmaken van een tekst aan, wat verdere opnames in studio Dxe9rogxe9e nog verder rekt dan al de bedoeling is. De tijdelijke ‘inzinking’ die ik voelde voordat ik hiermee begon is eindelijk enigszins aan het temperen. Een buitenbeentje is iemand die afstand kan bewaren en kan relativeren, zij het in mijn geval alleen voor anderen. Geen zorgen, ik kom er bovenop. Ik voel me zelfs alweer wat beter. In plaats van schromeloos wegcijferen is kalmte een betere deugd, dacht ik zo terwijl mijn vingers rusteloos de laatste paar letters op het toetsenbord indrukken.

Onlangs had ik een zogenoemde lezerscolumn gestuurd naar dagblad De Pers – u kent het krantje vast wel uit de trein, waar het door toedoen van maar liefst 4 gratis verspreide dagbladen altijd stampvol ligt met kranten. Het was gewoon een simpel verhaaltje, waarvan ik dacht dat het wel een leuk luchtig tussendoortje zou kunnen vormen tussen alle oorlogen, hongersnoden, racistische uitlatingen van een blonde nep-Limburger uit Venlo en grijpgrage topmannen. Op 19 december vorig jaar verstuurde ik het stukje, maar er kwam geen gehoor. Vandaag kreeg ik echter een mailtje, waarin tot mijn grote verbazing stond dat mijn stukje aanstaande dinsdag wordt gepubliceerd in dagblad De Pers.

In een vorig schrijfseltje (ik zie het woord ‘blog’ niet zo zitten) had ik het over een vogel die in volle vlucht poepte. Het vreemde is dat ik dat ook echt had gezien. Ik stond voor het raam en er kwam een vogel langs, die zijn anus open zette (wat klinkt dat plastisch…) en wel of niet iemand onderscheet, waar ik niet op heb gelet. Nog zo’n vreemd voorval vond plaats toen ergens vorige week het middagjournaal begon. Mijn telefoon maakt namelijk het geluid van een deurbel als ik een nieuw sms’je binnenkrijg en dus gebeurde er dit:

(ding-dong)
‘Goedemiddag… Dit is het Journaal van 1 uur.’

Ik maak veel van dat soort rare dingen mee. Een jaar of wat geleden (ik was nog klein) zag ik de Tour de France op de televisie. Op een gegeven moment nam de cameraman een close-up van een van de renners. Die bleef naar de camera kijken en voor de grap zwaaide ik. Net toen ik m’n arm weer wilde laten zakken, zwaaide de renner naar de camera en dus naar mij. Ik riep mijn moeder, maar die was in de keuken. De vierde wet van Murphy in volle glorie.

Ennuh, jahaa! (rolt ostentatief met de ogen) De cd van de Dudes of Hazzard komt er echt aan! Maar we willen gewoon wel even de tijd hebben om hem echt goed af te maken, want we hebben er al een hele hooop werk in gestopt. Ook komt er weer een optreden aan, en wel op 21 maart in Club Bazart te Den Haag. Naar mijn bescheiden mening hoeft er niet veel meer te gebeurden aan de cd, alleen nog wat vocalen, achtergrondvocalen en het afmixen en masteren. En dan nog het drukken. En het versieren van optredens…

Met the Mirrors hebben we ook al plannen om de studio in te duiken, maar die zijn nog niet concreet. Wel spelen we op 23 maart in cafxe9 ‘t Hijgend Hert in Breda in het kader van de POBparade, een soort Eurosonic van het zuiden, al is Eurosonic wel een erg grote naam. Op naar grotere podia! Vanmiddag belde er trouwens een verwarde vrouw aan die dacht haar sleutels kwijt te zijn, maar ze moest nummer 143 hebben en niet 145. Ook heeft een of andere onbekende onverlaat een scheldkanonnade afgeleverd op deze site, die op sterven na dood is. Ik heb hem vriendelijk uitgelegd dat hij ongelijk had, maar voorlopig heeft hij nog geen reactie gestuurd. ‘Wie zwijgt, stemt in’ zou op dit moment wellicht van toepassing kunnen zijn. Hectisch is het allemaal niet, maar je komt af en toe komen de raarste voorvallen op je pad.

Een verhaaltje schrijven is net zoiets als schudden met je mouw, dacht Vladimir toen hij op een stormachtige avond op de kade aan de rivier liep met een meisje dicht tegen zich aan. De ijskoude wind door hen heen sneed, dikke jas en sjaal of niet. Haar hand lag in zijn zij. Ze waren bijna thuis toen de regen ineens met bakken uit de hemel kwam zetten. Na twee minuten doorbijten kwamen ze doorweekt thuis aan en Vladimir begaf zich naar de badkamer waar hij het bad liet vollopen, de wc bevuilde, doortrok en een paar keer in de luchtverfrisser kneep. Hij begaf zich weer naar beneden toen hij halverwege de trap een harde klap hoorde. Gelukkig had het meisje alleen een snijplank uit haar handen laten vallen. Vladimir bood zich aan om te helpen met het snijden van de groenten, maar zijn kersverse keukenprinses sloeg zijn helpende hand vriendelijk doch dringend af.

Ze kenden elkaar sinds gisteren, toen Vladimir besloot op een doordeweekse dag de bloemetjes buiten te gaan zetten. Op een donderdag was er nog wel iets te doen in het centrum van Dordrecht, waar hij geboren en getogen was. Zo wist hij dan ook hoe weinig er normaal gesproken te doen was. Toen hij zich in cafxe9 Kan Mij Het Nou Verrotten een Glenfiddich had besteld, kwam er een meisje naast hem staan dat hem vreemd had aangekeken. Toen hij iets wilde zeggen, liep ze weer weg en liet hem de achterkant van haar hoofd zien. Pas na een toiletbezoek had hij in de spiegel gezien dat zijn gulp openstond en er een stukje van zijn lichtblauwe overhemd eruit stak. Een tijdje later zou hij bij de sigarettenautomaat een meisje tegenkomen met wie het goed klikte en met wie hij al snel de bedompte kroeg had verlaten. Voor de deur van haar woning kuste ze hem gedag en Vladimir had gevraagd of ze bij hem wilde eten. Hij was in de wolken.

Ze stond thans in de keuken de paprika te snijden toen ze aandrang kreeg om te gaan plassen en zodoende het toilet opzocht. Toen ze terugkwam, was Vladimir aan het hannessen met een potje pesto en voorgesneden stukjes kip. Ze liet hem begaan en vroeg of Vladimir ook een glaasje wijn lustte. Daar had hij wel oren naar, dus pakte ze twee wijnglazen en begon te schenken. Ze dacht na over hoe ze kon vertellen waar ze al vanaf het begin van hun ontmoeting mee zat. Na het eten vroeg Vladimir of ze zin had om een filmpje te kijken.
‘Nee, ik ga zo terug naar mijn vriend.’
Vladimir schoot in de lach en zei: ‘Dat vind ik nou zo leuk aan je. Je bent zo’n lekker maf mens.’
‘Je hebt me wel gehoord’ antwoordde ze koel.
Vladimir keek haar nu vragend aan en wachtte af tot ze opnieuw haar mond open zou doen. Dat gebeurde echter niet en Vladimir wilde om uitleg vragen, maar toen hij wilde spreken, was ze hem voor.
‘Het spijt me. Ik heb al jarenlang een vriend. Ik wilde gewoon een pleziertje tussendoor. Ik wilde je niet kwetsen. Bedankt voor het eten.’
En weg was ze. Vladimir voelde een pijnscheut in zijn zij en ging, nog steeds in een roes verkerend, op de bank zitten. Toen vermande hij zich. Zij, dacht hij, is het type vrouw dat leeft voor de spanning. Zij is egoxefstisch. En daar heb ik van geprofiteerd. Zij is geweldig.